Madiba en de magische boom

Er was eens, in een dorp in Afrika, een enorme baobab die zo majestueus en indrukwekkend was dat hij ieders aandacht trok.

Zijn enorme wortels waren waardig in de grond geplant en zijn majestueuze en stevige stam beschutte een kleine grot.

Zijn vele bladeren gaven onderdak aan vogels die uit de hitte kwamen. Het was ook de schuilplaats van dieren en kinderen die zich graag binnen nestelden om te spelen.

De Baobab werd de magische boom genoemd omdat hij de dorpsdokter was.

Hij was de bewaker van traditionele geneesmiddelen.

Op een dag, toen de kinderen van het dorp in zijn stam zaten, zoals gewoonlijk na school, hoorden ze plotseling een andere stem die niet van hun was. De stem zei: “Waarom eet je mijn vruchten niet op, ze zitten vol vitaminen en zullen je veel energie geven!

Madiba, de oudste van de groep, vroeg: “Maar wie sprak er?”

Alle kinderen hadden het gehoord, maar niemand durfde te antwoorden.

Madiba vroeg opnieuw: “Kom op, stop met grapjes maken. Wie spreekt er nu?”

De stem hervatte: “Je komt elke dag in mijn hutkoffer, en niemand zegt me gedag. Ik ben het, Baobab, die tegen je praat.”

Terwijl de andere kinderen terugdeinsden voor de pratende boom, antwoordde Madiba, de dapperste, zelfverzekerd: “Bomen praten niet.”

De Baobab lachte en zei tegen hem: “Dat zie je wel, ja, maar we gaan niet stilstaan bij de vraag of je me gelooft of niet.”

De Baobab vervolgde: “Je vader werd op een dag ernstig ziek omdat hij was gebeten door een malariamug.”

Madiba onderbrak hem met de vraag: “Wat heb je dan gedaan om hem te helpen?

Als een oude, wijze man antwoordde de Baobab langzaam: “Op een vroege en mooie ochtend tijdens de oogst kwam je grootmoeder me opzoeken, terwijl ze mijn stam streelde om gedag te zeggen vertelde ze me dat haar zoon ernstig ziek was en dat ze hulp nodig had.

Ze zei: “O grote wijze Baobab, de boomdokter, geef me alsjeblieft het middel om de koorts te verzachten.

Ze was een gulle en zorgzame vrouw, haar vermoeide ogen vol tranen staarden naar de grond, wachtend op mijn antwoord.”

Ik zei tegen haar: “Stop met huilen, mama, en pluk mijn bladeren. Je kookt ze in heet water en geeft deze kruidenthee aan je zoon totdat zijn koorts is verdwenen.”

Ze zei: “Oh, dank je, oneindig wijze vader, grote tovenaar.” Toen vertrok je oma met de heilige bladeren in haar tas.

Het duurde niet lang voordat haar zoon, je vader, beter werd.

Sindsdien komt ze regelmatig terug om aan de voet van mijn wortels te zitten en hoor ik haar dankgebeden fluisteren. Soms komt ze zelfs een dutje doen in mijn stam, wat lekker koel is.
Ik heb graag bezoek, en ik ken de inwoners van dit dorp.

Madiba was onder de indruk en zei tegen de wijze oude Baobab: “Oh, dit is ongelooflijk! Ik ga snel naar vader en vertel hem over mijn gesprek met de oude Baobabboom!”

De jongen kwam opgewonden naar zijn vader en vertelde hem het verhaal.

Zijn vader geloofde het niet en zei tegen Madiba: “Mijn zoon, ik kan veel dingen geloven, maar bomen spreken niet…”.

Madiba moest zijn vader overtuigen en zei: “Ik was er ook niet zeker van, maar kom mee, vader, je zult zien, het is waar, bomen spreken wel degelijk met mensen!”

Met tegenzin stemde vader toe om de oude Baobab boom te gaan bezoeken.

Vader en zoon stonden voor de boom, stil en nieuwsgierig om de stem weer te horen.
De tijd verstreek, en er kwam niets.

Madiba zei: “Oh grote wijsgeer, waar ben je? Mijn vader is hier en gelooft niet dat je met mensen kunt praten.”

Een paar seconden later hoorden ze een enorme geeuw… AHHH, je bent er. Ik deed net een dutje.”

De wijze oude boom herkende Madiba’s vader en zei: “Ah, hier ben je, Masali. Ik ben blij je in grote vorm te zien met je slimme zoon.”

Masali, Madiba’s vader, was echt verbaasd!

Hij zei: “Dus het was waar. Ik dacht dat ik u door de middaghitte hoorde spreken. Het spijt me, o grote heilige Baobab, dorpsdokter.
Ik weet nu wat waar is: als de mens echt luistert, kunnen we de bomen tegen ons horen praten.”

Hij keek naar zijn zoon en zei: “Mijn lieve kleine krijger, mijn Madiba, mijn zoon, bedankt dat je mijn ogen hebt geopend.”

Toen zei de Baobab aan Masali, de vader, om wat apenbrood van de boom te plukken en mee terug te nemen naar het dorp.

“Deel mijn fruitoogst met je familie, buren en degenen die voorbij komen, en vergeet niet om ook wat bladeren mee te nemen. Als de dag komt, zullen de bladeren nuttig zijn voor jou of voor iemand anders die een medicijn nodig heeft.”

Toen zei de wijze oude boom tegen de kleine Madiba: “Kleintje, zou je zo vriendelijk willen zijn mijn schors te krabben? Ik kan niet zo goed tegen kietelen. Je kunt wat van de schors afpellen.

Het zal je ook helpen als je buikpijn hebt. En kom alsjeblieft vaak terug om me te zien. Ik leef al honderden jaren en zal blijven staan zolang je me nodig hebt.”
Madiba en zijn vader liepen in stilte terug naar huis.

Ze hadden allebei iets diepgaands begrepen over het belang van leven in harmonie met de natuur.

Deel het met degenen van wie je houdt

Afrikaanse
Wijsheid

Geniet van een gratis voorbeeld van het verhaal van een kind en een magische en wijze boom, zoals geschreven door een van onze wijsheidsbewaarders.
Wij zijn een online platform van verhalenvertellers die kunst gebruiken om het erfgoed van Afrikaanse afstammelingen te promoten en het innerlijke welzijn van kinderen van alle leeftijden te bevorderen.